W kwietniu 2007 roku, zostaliśmy (W. Szałański i A. Klasa) zaproszeni do zrobienia próbnej mikoryzacji na plantacji topoli przeznaczonej na biomasę, a położonej w okolicach Granady w Hiszpanii. Zrobiliśmy co potrzeba i wróciliśmy do domu.

Przez dwa lata nic się pozornie na plantacji nie działo, czyli właściciel nie widział żadnych efektów. Dopiero w październiku tego roku (2009) otrzymaliśmy wiadomość o niewiarygodnych wręcz efektach jakie powstały po tej mikoryzacji.

Oczywiście wsiedliśmy w samolot i wylądowaliśmy w Maladze, aby stamtąd dotrzeć do Granady. Następnego dnia właściciel plantacji Pan Antonio Ramos Fernandes zawiózł nas na tę uprawę. I rzeczywiście, gdybyśmy nie widzieli, to moglibyśmy nie uwierzyć. Topole od maja, kiedy zostały ścięte do listopada kiedy jeszcze miały liście (tylko te z mikoryzą), urosły około 5-6 metrów w górę. Te bez mikoryzy wyglądały jak małe krzaczki porzeczek. A wszystko za sprawą wody, a właściwie jej braku. Tego lata bowiem panowała tutaj ogromna susza i rośliny broniły się przed uschnięciem, ale te z mikoryzą rosły. Grzybnia zapewniła im wystarczającą ilość wody do intensywnej asymilacji (słońce Hiszpanii) co przełożyło się na taki ogromny wzrost.

Przykład ten potwierdza inne doświadczenia z Poznania, gdzie pod kasztanowcami w 3-cim roku po mikoryzacji było dwa razy więcej wody niż w kontroli bez mikoryzy. Chyba tutaj tkwi biologiczna możliwość zagospodarowania terenów suchych, zdegradowanych o niekorzystnych warunkach wodnych. Woda to życie roślin a mikoryza to więcej wody.

W 4-tym numerze "Rynku Instalacyjnego" zamieszczony został artykuł na ten temat, napisany przez dr. Andrzeja Księżniaka i Włodzimierza Szałańskiego. Muszę dodać, że artykuł został zamówiony przez redakcję tego wydawnictwa, ponieważ uznano temat za ważny i przyszłościowy. Sądzimy dokładnie tak samo i polecamy zapoznać się z tą publikacją.

Artykuł dra inż. Jerzego Kubiaka (SGGW) oraz inż. Włodzimierza Szałańskiego.